تجهیزات هتلینگ بیمارستانی

امروزه مفهوم رضایت‌مندی بیماران در تمام دنیا در حوزه مراقبت‌های پزشکی اهمیت بسیار ویژه‌ای یافته است،

چراکه بیماران و همراهان آنها مشتریان اصلی و نهایی بیمارستان‌ها ومراکز درمانی بوده و وظیفه اصلی ارائه دهندگان خدمت،

برآوردن نیازهای واقعی و محسوس و تحصیل رضایت آنها است.

در حقیقت این رضایت بیمار است که نشان دهنده انجام صحیح خدمات مطلوب در بیمارستان یا مرکز درمانی می باشد،

رضایتی که مسلما نمی تواند صرفا به دلیل ارائه خدمات حرفه‌ای و بهره‌مندی از فناوری‌های پیشرفته محقق شود؛

بلکه سهم عمده این رضایت‌مندی متاثر از کیفیت و تنوع خدمات اقامت بیمار و رفتار کارکنان بیمارستان‌ها می‌باشد

و هرچه این خدمات متنوع تر و با کیفیت بهتر ارائه شود، رضایت بیماران و احتمال انتخاب مجدد بیمارستان توسط آنها بیشتر می‌شود.

 

اجرای برنامه ارتقاء کمی و کیفی خدمات اقامت بیمار بیمارستانی و ارائه امکانات مناسب به همراهان بیمار

گامی اساسی در جهت افزایش رضایت خدمت گیرندگان خواهد بود و برای تحقق این هدف نیز،

تعریف استانداردهای خدمات اقامت بیمار و یکپارچه سازی آن، ضروری است.

 همین ابتدا لازم به توضیح است که معنای هتلینگ بیمارستانی ، مختصر تفاوتهایی با صنعت هتلداری خواهد داشت.

بغیر از شاخص ترین موضوع یعنی سلامت محور بودن کلیه خدمات و وسایل و فضاهای فیزیکی در بیمارستانها ،

که الزامی به رعایت آنها در هتلداری نیست ، موضوع مهم دیگر ، دایره تعریف این خدمات است .

این تفاوت بعضآ باعث سوء تفاهم هایی در جراید و افکار عمومی میشود که مشکل آفرین است.

آنچه که در بیمارستانداری به هتلینگ بیمارستانی اطلاق میشود ، مجموعه اقدامات خدماتی و زیستی و رفاهی است

که شبیه سایر محلهای اقامتی بوده و تقریبآ به عملیات درمانی ارتباط مستقیم ندارد .

بعنوان مثال از وضعیت کاخداری و سرو غذا گرفته تا منسوجات و مفروشات اطاق بیمار و وضعیت سرویسها و غیره .

اما نکته اساسی در تفاوت بر بایدها و نبایدهاست .

بدین معنی که در مراکز سیاحتی و اقامتی همه اختیارات و انتخابها با میهمان است

ولی در بیمارستاها تقریبا تا یک دهه پیش قدرت انتخابی برای بیمار وجود نداشت

و در حال حاضر هم که کمابیش سعی در تعویض دیدگاهها وجود دارد ،

باز هم بیمار نمی تواند هر غذایی را و هر پوششی را و هر مکانی را

و هر دمای هوایی را و  حتی هر نوع استحمام یا توالتی را انتخاب نماید .

اینها همگی دارای ضوابط خاص و تابع پروتکل های فضای درمانی هستند .

یک طراح و یا مدیر مرکز درمانی بهتر است نه  آنقدر سخت گیر باشد که مختصر آزادی انتخاب هتلینگ را از بیمار سلب نماید

و نه آنقدر به سمت آزادی خدمات برود که هتلینگ بیمارستان خود باعث بیماری شود

(متاسفانه تعداد بیمارستانهایی که رموز سلامتی را فدای جلب نظر بیماران کرده اند

بخصوص در بحث مشخصات فیزیکی فضاها ، روزبروز بیشتر شده است)

به هر حال ، هتلینگ هر بیمارستان تابلو معرف بیمارستان است .

بیماران از درون اتاق های عمل بیمارستانها اطلاعات چندانی ندارند

و کیفیت خدمات و سطح تجهیزات و فن آوری های اتاقهای عمل برایشان مشخص نیست .

لیکن برای هر بیمار و همراه وی ، معماری داخلی ، دکوراسیون بخش ها ، خدمات جانبی و کاخ داری ، وسایل اتاق بیمار ،

سرویس پرستاری ، نظافت بیمارستان و امثالهم است که بهترین تبلیغ و موثرترین حربه جهت جلب رضایت به شمار می رود.

بیمار با وضعیت خدمات هتلینگ بیمارستانی و زیبایی ها و نازیبایی های محیط بیمارستان در طول دوره درمان زندگی کرده

و با این فاکتورهای ذهنی اش نام بیمارستان را به خاطر خواهد سپرد .

شاید به همین دلیل است که در بیمارستان های خصوصی وضعیت هتلینگ بیمارستانی ،

نسبت به بیمارستان های دولتی بهتر و حتی از جوانبی جلوتر از نظام ارزشیابی بیمارستان های کشور میباشد .

البته لازم است بدانیم که در ضوابط ارزشیابی بیمارستانها سهم امتیازات مکتسبه یک بیمارستان از وضعیت هتلینگ

بخش های بستری نقش اساسی و چشمگیری در ترازبندی آن نداشته

و در واقع نشانگر کیفیت درمان در نزد دست اندرکاران درمان کشور نمیباشد،

  و لیکن چون برای مردم و قضاوت عمومی ایشان مهم است ، بیمارستانهای خصوصی به خصوص به آن توجه بیشتری دارند .

 

FROM ELSAPA